A CIG AMOSA A SÚA PREOCUPACIÓN E INDIGNACIÓN ANTE AS AMEAZAS VERQUIDAS POLA SUBDIRECTORA DE CONTIDO NA REDACCION DA RADIO GALEGA.

Esixe ó Director Xeral e á Xerencia que se normalice e reconduza a actuación do equipo directivo da Radio.

A COORDINADORA da CIG viña prestando especial atención á situación creada nos departamentos de Informativos e Programas durante as últimas semanas, sobre todo a raíz das mobilizacións contra o Decreto do Plurilingüismo. Tras debater sobre os feitos relatados por algúns dos seus membros e corroborados por diferentes testemuñas de traballadores , acordou propor ó Comité de Empresa a aprobación dun escrito denunciando a situación. Pero por diferentes causas alleas á vontade desta Coordinadora, o Comité non se reuniu este pasado xoves como adoita facer e como estaba convocado.

Daquela a CIG considera que non se pode agardar máis para reaccionar ante uns feitos que consideramos graves e que expomos de contado. Na xuntanza de hoxe a CIG ACORDOU:

…Lamentar e condenar as ameazas que a Subdirectora de Contido, Rosa Sierra, lanzou a toda a redacción, de viva voz , nun intento de meterlle medo ós traballadores que “ousen” falar de vetos ós redactores. As súas palabras ,dirixidas á toda redacción , ... “a partir de ahora voy a vetar de verdad” , nun ton exaltado e ameazador, non se poden consentir nunha empresa cunhas relacións laborais ordenadas e razoables. Por se non abondase , ó dia seguinte chegou a repetir a advertencia : …”Hasta ahora fuí una señora. A partir de ahora se van a cagar” frase pronunciada nunha conversa cun traballador pero en ton moi alto e perfectamente audible en boa parte da redacción, con clara intención de que todos a escoitasen. Os feitos descualifícanse de seu e non pasarían de ser unha lamentable “saída do testo” se non fose porque representan un intento de asustar ós traballadores ós que se considera co-partícipes do “pecado” de preguntar polos motivos dunha decisión da Dirección. Estas ameazas son , ademais , un ataque á independencia profesional dos xornalistas , incompatible coa propia existencia dun medio público como a Radio Galega.

…Este episodio complétanse co tratamento informativos que tivo todo o referido ó polémico Decreto, tratamento no que a RG amosou, unha vez máis, que está só para servir ós intereses da Xunta. Poderase negar esta afirmación , pero a realidade é teimuda en demostralo. Dende entrevistas a eito a prol do decreto , con preguntas do entrevistador cargadas de opinión, ata intentos de impoñer convidados en determinados programas , pasando por ordes para abrir as información con determinadas frases, compuxeron un panorama de manipulación informativa só superado coa propia noticia do día da manifestación contra o Decreto . Chegouse a facer “contra-información preventiva” : na véspera da protesta, o Redactor Xefe xa tiña escrito un texto con cortes de voz de persoas opostas á xornada de folga no ensino. Se os convocantes non tiveron voz para falar da incidencia do paro, si falaron un representante dunha ANPA e o secretario dun CEIP , que , a título particular , amosaron a súa oposición á folga.

E nestes días as medidas de control sobre o que escribe o persoal , subiron un grao : ós traballadores de programas e ás delegacións, obrígaselles a escribir no sistema aberto, algo que se levaba pedindo dende hai tempo por necesidades operativas. Pero adoptar agora esa decisión parece obedecer a un intento dos xefes por aumentar o control preventivo da censura , máis que por soluciona-los problemas que había de acceso á información. Resulta particularmente rechamante que estas actuacións partan da Directora de Contido e do Redactor Xefe, dúas persoas que ata hai pouco tempo tiñan responsabilidades ó máis alto nivel na representación dos traballadores : presidenta do Comité de Empresa e Delegado Sindical, respectivamente.

… A Coordinadora da CIG considera que sería fundamental, para tratar de atallar esta desfeita na política informativa da RG , botar a andar , dunha vez por todas, os Consellos de Redacción ,cuxa constitución está dende sempre recollida nos distintos Convenios Colectivos da CRTVG. E nese senso lembrámoslle ó Director Xeral que moitos dos membros do seu actual equipo directivo na TVG foron arduos defensores , radicais reclamantes , da creación deses Consellos. Nas súas mans está, agora, facelo. Nese labor pode contar con este sindicato.

Acórdase dar publicidade a este escrito e remitirlle copias ó Director Xeral e á Directora Xerente da Radio Galega, como responsables últimos de todo o aquí recollido, facéndolles a petición de que reclamen dos seus mandos intermedios un pouco de sosego e sentidiño, un chisco máis de profesionalidade e o respecto á liberdade no exercicio xornalístico dos seus locutores e redactores. Seguiremos tentando que o Comité de Empresa se pronuncie sobre a situación.

A CIG PIDE Á UNIVERSIDADE DE SANTIAGO QUE MIGUEL TÚÑEZ CESE NA SÚA PRESTACIÓN DE SERVIZOS PROFESIONAIS Á RADIO GALEGA

A Confederación Intersindical Galega (CIG) solicita ao Rector da Universidade de Santiago de Compostela (USC) que requira a José Miguel Túñez López, funcionario do corpo de profesores titulares de universidade e ex decano de Ciencias da Comunicación, para que cese inmediatamente na súa prestación de servizos profesionais para a Radio Galega (RG), consistentes na dirección e presentación do programa A Tarde, por tratarse dunha conduta prohibida pola Lei de incompatibilidades do persoal ao servizo das administracións públicas.

En data 19 de novembro de 2009, a Inspección Provincial de Traballo e Seguranza Social da Coruña practicou acta de infracción, ao considerar que José Miguel Túñez López, funcionario do corpo de profesores titulares de universidade con destino actual na Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela (USC), fora cedido ilegalmente á empresa Radio Televisión Galicia, S.A. (RTG, S.A.).

Malia que a citada acta da Inspección de Traballo foi notificada tanto á RG como, presumiblemente, á USC, Túñez López continúa a día de hoxe a simultanear as súas funcións como profesor da Facultade de Ciencias da Comunicación, onde imparte a materia de Produción da Información da Licenciatura en Xornalismo, e como director e presentador do programa «A Tarde», prestando os seus servizos profesionais nas instalacións da RTG, S.A, habitualmente en xornada de 12.00 a 19.00 horas, de luns a venres.

A declaración, por parte da Inspección Provincial de Traballo e Seguranza Social, da existencia de cesión ilegal dun empregado público da USC –e, como presuposto xurídico desta, dunha relación laboral entre Túñez López e a RG– determina a aplicación da Lei de incompatibilidades do persoal ao servizo das administracións públicas, cuxo artigo 1.1 dispón que: «El personal comprendido en el ámbito de aplicación de esta Ley no podrá compatibilizar sus actividades con el desempeño, por sí o mediante sustitución, de un segundo puesto de trabajo, cargo o actividad en el Sector Público, salvo en los supuestos previstos en la misma».

A CIG advirte á USC que, no caso de non obter resposta favorábel á súa petición, adoptará as accións administrativas e penais que procedan contra as autoridades e funcionarios do USC responsábeis do incumprimento, con base no disposto no artigo 19.3 do Real Decreto 898/1985, do 30 de abril, conforme ao cal: «Las autoridades académicas, sea cual fuere su rango o cargo, que toleren o encubran la realización de actos o conductas constitutivas de falta disciplinaria, incurrirán en responsabilidad y se procederá a las actuaciones previstas en el ordenamiento jurídico para su corrección».

A CIG tamén solicita ao Reitor da USC que, de non acatar Túñez López o anterior requerimento, incoe expediente disciplinario pola comisión dunha infracción administrativa moi grave en materia de incompatibilidades, consoante ao artigo 18.2 do Real Decreto 898/1985, do 30 de abril.

POSICIONAMENTO DA CIG SOBRE O PROXECTO DE LEI XERAL DA COMUNICACIÓN AUDIOVISUAL

O Proxecto de Lei Xeral da Comunicación Audiovisual, máis que articular unha regulación básica e homoxénea do sector audiovisual, unificando nun só corpo legal normativas dispersas, senta as bases da súa liberalización, mudando os consensos básicos e as esixencias que se viñan aplicando en materia de comunicación audiovisual.

A proposta do goberno parte do dereito a que a comunicación audiovisual se preste a través dunha pluralidade de medios, no exercicio do dereito á liberdade de empresa, en réxime de libre competencia e dentro dun mercado transparente e plural.

Deste xeito, o dereito á pluralidade de medios pasa a ser considerado como o valor principal, no canto de entenderse como un dereito secundario ou derivado do dereito fundamental da cidadanía á liberdade de expresión e de información e do dereito de acceso aos medios públicos dos grupos sociais e políticos significativos, entendido este último como un instrumento chave para garantir o pluralismo social (pluralismo que a pluralidade de medios, por si mesma, non garante). Estes dereitos a penas chegan a albiscarse ou non se mencionan no Proxecto de Lei da Comunicación Audiovisual.

Como consecuencia do anterior, a noción de “servizo público esencial” esixíbel ao conxunto da radiotelevisión perde a súa validez, e introdúcese o concepto de “servizo de interese xeral”, aplicábel aos operadores privados, que se poden ver “liberados” da esixencia de cumprir determinadas condicións. Só os medios públicos manteñen a cualificación de “servizo público esencial”, que ten como función principal difundir contidos que fomenten os principios e valores constitucionais, contribuír á formación dunha opinión pública plural, dar a coñecer a diversidade cultural e lingüística e difundir o coñecemento e as artes.

Porén, o Proxecto de Lei Xeral da Comunicación Audiovisual non obriga ao Estado ou as Comunidades Autónomas a prestar o servizo público esencial de comunicación audiovisual, nin establece, no caso de decidir prestalo, a xestión directa a través de entidades de dereito público, propoñendo unicamente que se realice conforme a xenéricos criterios de “transparencia empresarial”.

Non fixa cotas mínimas de produción propia interna (a producida con persoal e medios técnicos propios) que garantan a estabilidade e a calidade do emprego, e con iso a calidade dos contidos audiovisuais que debe ofrecer a radiotelevisión pública de Galiza.

Non recolle dereitos profesionais como os Estatutos de Redacción e os Consellos de Informativos, necesarios para a participación dos traballadores e traballadoras na liña editorial dos medios de comunicación e para velar pola súa independencia e a obxectividade e a veracidade da información.

Impón aos medios públicos a prohibición de competir polos dereitos de grandes retransmisións deportivas e producións cinematográficas, que repercutirá na debilidade do sector audiovisual público, ao non poder situarse, nun pretendido “réxime de libre competencia”, en igualdade de condicións cos operadores privados.

Non obriga aos prestadores de servizos audiovisuais a emitir un mínimo de programación en galego, éuscaro e catalán nos seus respectivos territorios, ficando no plano da retórica o recoñecemento do dereito á diversidade cultural e lingüística.

Esixe o acordo mediante convenio, reciprocidade e autorización estatal previa á emisión do servizo público de comunicación audiovisual por ondas hertzianas terrestres dunha Comunidade Autónoma noutra distinta. Esixencias que semellan paradoxais e inadmisíbeis, cando o propio Proxecto de Lei, a través da súa disposición final segunda, incorpora o dereito da Unión Europea, nomeadamente a Directiva 2007/65/CE, pola que se modifica a Directiva 89/552/CEE, que garante a libre difusión dos servizos de comunicación audiovisual entre os Estados membros. E cando a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias, fundamenta a política dos Estados membros no respecto da área xeográfica de cada lingua rexional ou minoritaria, procedendo de xeito que as divisións administrativas non constitúan un obstáculo á promoción das mesmas.

A chamada autorregulación adquire a categoría de dereito dos prestadores de servizos audiovisuais, cando en realidade é unha toma de conciencia (como non podería ser doutro xeito) das obrigas e responsabilidades dos que xestionan e operan os medios de comunicación. Porén, a experiencia demostra que a autorregulación non ten eficacia sen non conta co control último dunha autoridade audiovisual independente con capacidade sancionadora, que é precisamente o que se quere limitar co sorprendente recoñecemento do dereito á autorregulación dos prestadores dos servizos audiovisuais. Neste senso, a autorregulación é tan só un instrumento complementario da lexislación e dos mecanismos xudiciais ou administrativos, aos que en ningún caso pode substituír.

En definitiva, o Proxecto de Lei Xeral da Comunicación Audiovisual, máis que regular o sector audiovisual, asegura a súa liberalización, dando satisfacción ás reclamacións dos operadores privados, que priorizan a rendibilidade económica do sector.

Pola contra, a CIG defende a existencia de radiotelevisións públicas fortes, coa estrutura e dimensión necesarias (incluído un cadro de persoal estable e suficiente), que lle permitan desenvolver as misións de servizo público asignadas, directamente relacionadas coas necesidades democráticas, sociais, culturais e lingüísticas do noso pobo e coa necesidade de preservar o pluralismo social. Con este fin, a CIG impulsará a iniciativa popular, na defensa dos medios audiovisuais públicos que Galiza precisa.